Waar is hoop te vinden? Waarom lijkt God zo stil? Als je vriend vecht tegen kanker. Als je op school buitengesloten wordt. Als oorlog en geweld onschuldige levens verwoesten. Als gebeden onbeantwoord lijken.
Wat is Gods antwoord op al dat lijden? Van Ron Rolheiser, een priester uit Canada, las ik een antwoord dat mij raakte. Hij schreef: “Gods antwoord is de opstanding: de opstanding van Jezus en het steeds opnieuw opstaan van het goede in het leven. Maar de opstanding betekent niet altijd dat je gered wordt. God redt ons niet altijd van het kwaad of zelfs van de dood. Het kwaad doet nog steeds pijn, natuurrampen gebeuren nog steeds, en mensen zonder geweten kunnen veel schade aanrichten. God grijpt niet altijd in. Het wonder van de Rode Zee is niet iets dat wekelijks gebeurt.
God laat de mensen van wie Hij houdt soms lijden en sterven, net zoals Jezus zijn vriend Lazarus liet sterven en God Jezus liet sterven. Maar daarna redt God ons op een diepere manier: Hij richt ons weer op (…).
God heeft het laatste woord. De opstanding is dat laatste woord. Uit schaamte, nederlaag, mislukking en dood komt steeds opnieuw nieuw, dieper en eeuwig leven voort. Ons geloof begint precies waar het lijkt te eindigen: in Gods schijnbare stilte bij de dood van Jezus.”
Iets van die hoop wilde ik delen, in deze Week tegen Eenzaamheid. Hoe? Heel simpel: ik heb een tekst uit het Johannes-Evangelie op een briefje geschreven: “Ik ben de Opstanding en het Leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook al wat hij gestorven. En ieder die leeft en in Mij gelooft, zal niet sterven in eeuwigheid” (Johannes 11:25-26).
Dat briefje heb ik achtergelaten in een fotohokje bij station Rotterdam Centraal. Je weet wel: zo’n hokje waar je een pasfoto van jezelf kan laten maken – die dan vaak eerst duizend keer mislukt. Ik hoop en bidt dat God het briefje gebruikt. Dat iemand het vindt die het precies op dat moment nodig heeft. En dat hij of zij iets mag zien van het licht van Jezus’ opstanding.
